Menu
Artykuły:  ORZECZNICTWO PODATKOWE
NSA. Parkowanie pod domem a prawo do pełnego odliczenia VAT

03.01.2018

Pojazd samochodowy powierzony tzw. pracownikowi mobilnemu (np. przedstawicielowi handlowemu) w celu realizacji zadań służbowych, w tym m.in. przejazdów do klientów oraz powrotu do miejsca zamieszkania, należy uznać za wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) w związku z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, o ile określone przez podatnika zasady jego używania, dodatkowo potwierdzone prowadzoną przez podatnika dla tego pojazdu ewidencją przebiegu pojazdu, wykluczają jego użycie do innych celów, niezwiązanych z działalnością gospodarczą - orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.), Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Ryszard Pęk, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 października 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 767/15 w sprawie ze skargi Z. sp. z o. o. w L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług:

  1. oddala skargę kasacyjną,
  2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz Z. sp. z o. o. w L. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z dnia 19 października 2015 r., w sprawie I SA/Rz 767/15 ze skargi W. Spółka z o.o. w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 maja 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Spółka podała, że prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie przetwórstwa owoców i warzyw, oraz sprzedaży hurtowej i detalicznej produkowanych wyrobów. Sprzedaż ta prowadzona jest na terenie całego kraju, a w przedsiębiorstwie zatrudnieni są menadżerowie - regionalni kierownicy sprzedaży oraz przedstawiciele handlowi. Pracownikom tym przekazane zostały samochody osobowe - po jednym dla każdego przedstawiciela, które Wnioskodawca dzierżawi na podstawie umowy dzierżawy zawartej na czas określony z innym przedsiębiorcą. Z tytułu tejże umowy Spółka obowiązana jest płacić: czynsz dzierżawny, koszty związane z eksploatacją samochodów, ubezpieczenie samochodów, opłaty serwisowe na podstawie odrębnej umowy o świadczenie usług kompleksowej obsługi serwisowej pojazdów. Wnioskodawca uznał ww. dzierżawione samochody przekazane przedstawicielom handlowym i menedżerom, za wykorzystywane wyłącznie do jego działalności gospodarczej. Wskazał przy tym, że w stosownym regulaminie zobowiązał pracowników do wykorzystywania ww. pojazdów wyłącznie na cele działalności gospodarczej jedynie w dniach będących dniami pracy, a w innych dniach tylko w celu wykonania podróży służbowej, oraz zobowiązał przedstawicieli handlowych do prowadzenia ewidencji przebiegu dla każdego pojazdu oddzielnie za pomocą systemu GPS, zawierającej elementy wymienione w art. 86a ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.). Zastrzeżono także możliwość kontrolowania sposobu wykorzystania przekazanych pojazdów oraz odpowiedzialność pracowników za naruszenie ww. postanowień regulaminu. Sposób wykorzystania pojazdów monitorowany jest na bieżąco m.in. przez kierowników regionalnych sprzedaży, którzy mają dostęp do aplikacji automonitoringu. Nadzór nad wykorzystaniem pojazdów sprawowany jest także przez pion techniczny Podatnika i osoby wyznaczone przez pracodawcę. Sprawdzany jest też sposób wypełniania ewidencji. Ponadto ewidencje przebiegu pojazdu przedstawicieli handlowych wygenerowane w systemie GPS wypełnione przez pracowników, weryfikowane i sprawdzane są przez regionalnych kierowników sprzedaży, a na koniec każdego okresu rozliczeniowego ewidencja jest potwierdzana przez upoważnionego pracownika Spółki w zakresie autentyczności wpisu osoby kierującej pojazdem, w prowadzonych przez Spółkę za pomocą systemu GPS ewidencjach przebiegu pojazdu dla samochodów służbowych.

Wymienione samochody osobowe parkowane będą w miejscu zamieszkania pracownika, któremu przekazany został samochód służbowy lub w innym miejscu gwarantującym bezpieczeństwo parkowania, gdyż pracownicy ci mieszkają w znacznej odległości od siedziby Wnioskodawcy i odwożenie samochodów do jego siedziby skutkowałoby zwiększeniem kosztów przejazdów z miejsca zamieszkania pracownika do siedziby Wnioskodawcy oraz skracałoby znacznie dzień pracy pracowników.

Strona wskazała również, iż zgodnie z regulaminem pracownik, któremu powierzono samochód, ponosi za niego odpowiedzialność, w tym także odpowiedzialność materialną, wobec tego koniecznym jest aby mógł jak najefektywniej sprawować pieczę nad powierzonym mieniem. Ponieważ na terenie, na którym Wnioskodawca prowadzi działalność przetwórczą tj. w Zakładach produkcyjnych w L. i w S. nie ma możliwości garażowania samochodów, a na terenie Zakładów znajdują się jedynie place manewrowe dla pojazdów dostarczających oraz odbierających towar, które nie są parkingami oraz otwarte dla pracowników i klientów ogólnie dostępne parkingi – najlepszym miejscem do sprawowania pieczy nad powierzonym samochodem jest miejsce zamieszkania pracownika.

Wnioskodawca dodał, że przedmiotowy regulamin obowiązuje w Spółce od kwietnia 2014 r., przy czym w okresie od kwietnia do grudnia 2014 r. w Spółce wykorzystywane były samochody do użytku mieszanego oraz samochody typu VAN tj. pojazdy o konstrukcji wskazującej na ich podstawowe przeznaczenie dla celów gospodarczych, wykluczającej ich użycie dla celów prywatnych. W grudniu 2014 r. wprowadzone zostały zmiany do ww. regulaminu spowodowane wprowadzeniem do użytkowania w Spółce samochodów osobowych dzierżawionych wykorzystywanych wyłącznie do użytku firmowego. Regulaminy wprowadzone zostały na takich zasadach, jak regulamin pracy, dotyczą one bowiem sfery porządku i organizacji pracy.

W tym stanie faktycznym Wnioskodawca zapytał, czy przysługuje mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o pełną (100%) kwotę podatku naliczonego w przypadku poniesienia wydatków związanych z ww. samochodami i wyrażając swoje stanowisko w tym zakresie stwierdził, że z takiego prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego może skorzystać w okolicznościach faktycznych opisanych we wniosku.

Minister Finansów uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W ocenie organu podatkowego opisane przez Wnioskodawcę procedury nie wykluczają użycia samochodów do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, gdyż pracodawca udostępnia pracownikom samochody służbowe, z przeznaczeniem na dojazdy z pracy do miejsca zamieszkania, a tym samym zaspakają one w pierwszym rzędzie potrzeby prywatne pracownika, gdyż to pracownik, bez względu na odległość od miejsca pracy, ma osobiście zadbać o możliwość terminowego rozpoczęcia wykonywania obowiązków służbowych. Wskazując, iż obowiązkiem pracodawcy nie jest zapewnienie pracownikowi transportu z pracy i do pracy, organ stwierdził, że dobrowolne ułatwianie pracownikowi dotarcia z miejsca pracy do miejsca zamieszkania, poprzez przekazanie mu samochodu służbowego do wykorzystania w tym celu, niewątpliwie stanowi świadczenie na rzecz pracownika i zaspokaja jego osobiste potrzeby, niezwiązane z działalnością gospodarczą pracodawcy. Wobec powyższego organ przyjął, że Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia 50% kwoty podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki związane z używaniem samochodów, o których mowa w art. 86a ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.t.u., o ile nie wystąpią okoliczności wyłączające to prawo wynikające z art. 88 ustawy.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do WSA w Rzeszowie Spółka wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej Ministra Finansów oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając organowi naruszenie art. 50 § 1, art. 52 § 3, art. 53 § 2, art. 54 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) oraz art. 86a ust 3 pkt 1 lit. a) oraz art. 86 ust 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.t.u.

Spółka podtrzymała argumenty o miejscu pracy mobilnych pracowników firmy określonym w umowie o pracę, jako obsługiwany Region czy Obszar, będący jednocześnie możliwie najbliżej miejsca zamieszkania pracownika, oraz podkreśliła iż parko...

Logowanie
Pozostałe artykuły